pusta apteka i dwadzieścia minut, które pamiętam

Pracuję w aptece. Nie całodobowej, na szczęście – zamykamy o dwudziestej. Ale raz w miesiącu mam dyżur w nocy, kiedy obsługuję pacjentów po godzinach. Zazwyczaj to ciągnie się godzinami. Zero ruchu, a ty siedzisz za ladą i patrzysz w ścianę. Telefon. Kawa. Znowu telefon. Wrzesień był tego roku wyjątkowo nudny. Do tego lało, więc nikt nie wychodził z domu nawet po tabletki na sen.

Siedziałem w pustej aptece, przed sobą monitory z systemem recept, a w głowie totalna pustka. Godzina 23:40. Do zamknięcia zostało dwadzieścia minut. Wtedy włączyłem coś, co zmieniło ten wieczór. Nie wiem, co mnie podkusiło – może ta całkowita cisza, może to, że w takich miejscach czas płynie inaczej. Otworzyłem przeglądarkę na służbowym telefonie. Nie powinienem, ale kogo to obchodzi? W aptece i tak nikt nie zaglądał.

Wpisałem hasło, które gdzieś kiedyś słyszałem. Pierwszy lepszy link. Strona wyglądała znajomo, choć nigdy wcześniej nie rejestrowałem się w żadnym kasynie. Ale co mi tam. Dwadzieścia minut do końca. Ani żywej duszy. Vavada pl – tak brzmiała nazwa, która wyskoczyła mi na ekranie. Kliknąłem “załóż konto”, podałem maila, wymyśliłem hasło. Zajęło mi to może trzy minuty. Czułem się jak nastolatek, który wchodzi do sklepu z dvd po raz pierwszy – trochę wstyd, trochę dreszczyk emocji.

Wpłaciłem sto złotych. Tyle miałem w portfelu na jedzenie na jutro, ale akurat dostałem wcześniej premię, więc mogłem sobie pozwolić. Pomyślałem – przegram, trudno. Będzie nauczka. Wybrałem automat. Prosty, kolorowy, z jakimiś starożytnymi skarbami. Kręcenie, dźwięki, zero emocji. Po pięciu minutach miałem siedemdziesiąt złotych. Po kolejnych pięciu – czterdzieści. Zaczynałem żałować. Po co mi to? Głupota.

Ale nie zamknąłem strony. Z jakiegoś powodu kliknąłem w zakładkę z ruletką na żywo. Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Może przez ten stres, może przez to, że krupier uśmiechał się w kamerę i mówił coś po polsku. Postawiłem wszystko, co miałem – czterdzieści złotych – na kolor czerwony. Czas się dłużył. Kulka skakała. I nagle – czerwone. Wygrałem. Osiemdziesiąt złotych. Serce waliło mi jak młot. Postawiłem znowu – całość na czarne. Znowu wygrana. Sto sześćdziesiąt.

W tym momencie zdałem sobie sprawę, że nie oddycham. Siedziałem w aptece, w białym kitlu, a przede mną na telefonie migały cyfry. Ktoś mógł wejść o tej porze? Nikt. Więc grałem dalej. Stawiałem połowę, potem ćwierć. W ciągu następnych dziesięciu minut vavada pl pokazało mi na koncie 850 złotych. Osiemset pięćdziesiąt! Z czterdziestu. Siedziałem jak sparaliżowany, patrząc w ekran.

Wtedy usłyszałem dzwonek do drzwi. Klient. Facet w kurtce, z receptą na antybiotyk. Zamknąłem telefon, obsłużyłem go, uśmiechnąłem się, podałem lek. Gdy wyszedł, serce wciąż mi waliło. Spojrzałem na ekran. Wszystko było prawdziwe. Kliknąłem “wypłać”. Przelew przyszedł w ciągu godziny. O północy, siedząc już w domu, sprawdziłem konto – pieniądze były. Normalne, prawdziwe pieniądze.

Nie spałem tej nocy. Leżałem w łóżku, patrząc w sufit, i myślałem o tych dwudziestu minutach w pustej aptece. Nie uwierzycie, ale nie grałem już od dwóch tygodni. Nie dlatego, że się boję. Po prostu wiem, że takie rzeczy zdarzają się raz na jakiś czas. Ale tamten deszczowy wieczór, gdy lało na mieście, a ja siedziałem w białym kitlu między półkami z lekami – tamten wieczór pokazał mi, że nawet w najbardziej szarym miejscu może zdarzyć się coś, co rozjaśni cały tydzień. Vavada pl nie jest moją codziennością. Jest wspomnieniem, do którego wracam, gdy życie staje się zbyt przewidywalne.